Sa pulso ng kasaysayang pangkultura ng Pilipinas, may mga parirala at taong hindi basta-basta kumukupas. Ang “diligin ng suka ang uhaw na lumpia -1987-” ay hindi lamang isang kakaibang pagdidikit ng mga salita — ito ay isang litratong malabo ngunit matalim, isang amoy ng pinaghalong mantika, suka, at gunita mula sa isang dekada na lumuluha pa rin sa alaala ng bayan. Ang Sorpresa ng mga Salita: Bakit “Lumpia” at “Suka”? Sa unang basa, tila absurdong imahe ang lumpiang nauuhaw . Ang lumpia ay prito, malutong, puno ng gulay o karne. Hindi ito nauuhaw — ang kumakain ang nauuhaw. Ngunit ang antropomorpismong ito ang siyang susi. Sa tula, sa awit, sa diksyunaryo ng damdaming Pinoy noong 1987, ang lahat ay tila uhaw : uhaw sa pagbabago, uhaw sa hustisya, uhaw sa paglimot sa mga bangungot ng diktadurya.
Kaya’t sa susunod na kumain ka ng lumpia, subukan mong diligan ito ng suka — hindi lang sa gilid, kundi ibuhos mo. Pagmasdan kung paano lumambot ang pritong balot nito. Maririnig mo ang isang napakaingay na sissssss — ang tunog ng 1987 na humihiyaw sa iyong plato. At marahil, sa ingay na iyon, may isang lumang kantang umaalingawngaw mula sa isang garage sale sa San Juan, isang demong natuklasan, isang linyang hindi na mabubura: diligin ng suka ang uhaw na lumpia -1987-
May mga nag-aangkin na ito ay isang hidden track sa isang demo tape ng isang grupo mula sa probinsya ng Bulacan o Pampanga — mga lugar na kilala sa malulutong na lumpiang sariwa at prito. Ang kanta raw ay tungkol sa isang magkasintahang nag-aaway sa tabi ng karinderya: inihagis ng babae ang lumpia, at sinabing “diligin mo ng suka yang uhaw mong lumpia” — isang parunggit sa kawalan ng romansa at init sa relasyon. Ngunit ang 1987 ay ginamit hindi bilang taon ng paglabas, kundi bilang isang time stamp ng isang partikular na recording session sa isang lumang reel-to-reel tape na natagpuan sa isang garage sale sa San Juan, Metro Manila. Sa pulso ng kasaysayang pangkultura ng Pilipinas, may
Sa pulso ng kasaysayang pangkultura ng Pilipinas, may mga parirala at taong hindi basta-basta kumukupas. Ang “diligin ng suka ang uhaw na lumpia -1987-” ay hindi lamang isang kakaibang pagdidikit ng mga salita — ito ay isang litratong malabo ngunit matalim, isang amoy ng pinaghalong mantika, suka, at gunita mula sa isang dekada na lumuluha pa rin sa alaala ng bayan. Ang Sorpresa ng mga Salita: Bakit “Lumpia” at “Suka”? Sa unang basa, tila absurdong imahe ang lumpiang nauuhaw . Ang lumpia ay prito, malutong, puno ng gulay o karne. Hindi ito nauuhaw — ang kumakain ang nauuhaw. Ngunit ang antropomorpismong ito ang siyang susi. Sa tula, sa awit, sa diksyunaryo ng damdaming Pinoy noong 1987, ang lahat ay tila uhaw : uhaw sa pagbabago, uhaw sa hustisya, uhaw sa paglimot sa mga bangungot ng diktadurya.
Kaya’t sa susunod na kumain ka ng lumpia, subukan mong diligan ito ng suka — hindi lang sa gilid, kundi ibuhos mo. Pagmasdan kung paano lumambot ang pritong balot nito. Maririnig mo ang isang napakaingay na sissssss — ang tunog ng 1987 na humihiyaw sa iyong plato. At marahil, sa ingay na iyon, may isang lumang kantang umaalingawngaw mula sa isang garage sale sa San Juan, isang demong natuklasan, isang linyang hindi na mabubura:
May mga nag-aangkin na ito ay isang hidden track sa isang demo tape ng isang grupo mula sa probinsya ng Bulacan o Pampanga — mga lugar na kilala sa malulutong na lumpiang sariwa at prito. Ang kanta raw ay tungkol sa isang magkasintahang nag-aaway sa tabi ng karinderya: inihagis ng babae ang lumpia, at sinabing “diligin mo ng suka yang uhaw mong lumpia” — isang parunggit sa kawalan ng romansa at init sa relasyon. Ngunit ang 1987 ay ginamit hindi bilang taon ng paglabas, kundi bilang isang time stamp ng isang partikular na recording session sa isang lumang reel-to-reel tape na natagpuan sa isang garage sale sa San Juan, Metro Manila.