Noong ika-6 na siglo, sinimulang isa-isa ni Pope Gregory the Great ang mga tradisyon ng Misa sa Roma. Mula rito, unti-unting nabuo ang tinatawag na "Gregorian Sacramentary." Ngunit ang unang kumpletong aklat na matatawag na ay lumitaw noong ika-10 hanggang ika-11 na siglo. Sa mga panahong ito, pinagsama na ang lahat ng bahagi ng Misa—mga pagbasa, awit, panalangin ng pari, at rubrics (mga tuntunin ng galaw)—sa iisang aklat. Ang Konseho ng Trent (1545–1563) at ang Standardisasyon Matapos ang Protestant Reformation, nanawagan ang Simbahang Katoliko ng isang malawakang reporma at paglilinis ng liturhiya. Sa ilalim ng utos ng Konseho ng Trent, iniatas kay Pope Pius V na maglabas ng isang uniform at sapilitang edisyon ng Aklat ng Pagmimisa para sa buong Simbahang Latin.
Sa tuwing magsisimba ang isang Katoliko, kadalasa’y nakatuon ang mata sa pari, sa koro, o sa mga imahen ng santo. Ngunit may isang bagay na hindi kalimitang napapansin—isang aklat na may mahalagang papel sa bawat galaw, dasal, at ritwal. Ito ang , na sa mundo ng liturhiya ay kilala sa opisyal nitong pangalan na Roman Missal (o Missale Romanum sa Latin).
Sa tuwing bubuksan ito ng pari sa altar, bumabangon ang buong Iglesia: ang mga banal sa langit, ang mga kaluluwa sa purgatoryo, at ang mga mananampalataya sa lupa. Sa pamamagitan ng aklat na ito, hindi lang binabasa ang Salita ng Diyos—ito ay nabubuhay , ito ay inihahandog, ito ay nagiging Eukaristiya.
